تلاطم اندوه

دریا بود

بر دستان ساحل و افق

همچون زنی مرده

آبستن نهایت و نور

و ما

صیادان تلاطم اندوه

در آشفتگی گیسوان شوربخت اش

پی گوشماهیانی بودیم

برای آواز مادری مان ...

هشتم مهرماه هزار و سیصد و نود و پنج / با تنهایی

نصف النهار گمشده...