نصف النهار گمشده
دریا بود
بر دستان ساحل و افق
همچون زنی مرده
آبستن نهایت و نور
و ما
صیادان تلاطم اندوه
در آشفتگی گیسوان شوربخت اش
پی گوشماهیانی بودیم
برای آواز مادری مان ...
هشتم مهرماه هزار و سیصد و نود و پنج / با تنهایی
برچسب:
نویسنده: هلیا صالحپور